DARMOWA DOSTAWA OD 150 ZŁ
    GWARANCJA ZADOWOLENIA - 365 DNI NA ZWROT
    WYSYŁKA Z KRAKOWA W 24H [PN-PT]
    Efekty Wdzięcznopisu – historia Piotra!

    Efekty Wdzięcznopisu – historia Piotra!

    9 października 2026

    Cześć, 

    Jestem Piotr i chciałbym podzielić się moją przygodą z Wdzięcznopisem 

    ale zanim o tym to krótka historia o mnie. 

    Jedynak z “dobrego domu” w którym nie rozmawiało się o emocjach, raczej były one postrzegane za oznakę słabości a psycholog i terapia zarezerwowane dla osób “głupich” Wszystko załatwiało się we własnej piaskownicy – “bo co ludzie powiedzą”

    Jak w większości rodzin z lat 90-tych, tak też i w mojej nie rozmawiało się na temat seksualności, dorastałem nie wiedząc co się ze mną dzieje aż tu nagle:

    – Gej?! – wymyślasz!

    – “Poeksperymentuje i mu przejdzie” 

    Na szczęście mam bardzo dobrą relację z rodzicami i szybko zaakceptowali moją orientację chociaż wiem że dużo ich to kosztowało bo syn gej nie pasował do idealnego obrazka rodziny.

    Dorastając pod parasolem ochronnym rodziców nie widziałem zagrożeń w dorosłym życiu. 

    Szybkie tempo, presja otoczenia spowodowały że się zatraciłem, żyłem jako najlepsza wersja samego siebie z obsesją dążenia do perfekcji. 

    Kariera, mieszkanie dom – ciągle mi było mało i mało. 

    Z drugiej strony patologiczna relacja z partnerem w której tkwiłem osiem lat.

    Odwyki, detoksy alkoholowe, zdrady wszystko znosiłem i wybaczałem tłumacząc sobie że “on jest taki biedny”, “nie poradzi sobie”, “nie ma rodziny”. Stałem się współuzależniony od niego i jego kłopotów. Ukrywałem problemy z partnerem bo zmartwienia nie idą w parze z idealnym życiem na które tak ciężko pracowałem. Ludzie postrzegali nas za idealną parę. – ” Niech tak zostanie”

    Przełom przyszedł w maju zeszłego roku, kiedy doszło do kolejnej zdrady a moje pokłady empatii się wyczerpały. 

    Wszystko w co wierzyłem legło w gruzach. 

    Musiałem odbudować siebie na nowo, odnaleźć się w innej rzeczywistości. 

    Gniew, bezradność, poczucie porażki stale mieszały się z ulgą że jestem wolny.

    W końcu to powiedziałem głośno: “Mam 35 lat i zaczynam wszystko od początku”

    Chcąc poukładać sobie wszystko na nowo, przeglądałem różne “poradniki” i tak natrafiłem na dziennik wdzięczności. 

    Początkowo podszedłem do tego bardzo sceptycznie, 

    natłok negatywnych myśli mnie przerastał:

    – “Kolejna laska będzie mówić jaki to świat jest wspaniały,

    jak jest wdzięczna za to że słońce świeci a jedzenie odżywia”

    – “Za co ja mogę być wdzięczny: wstałem, żyję, jestem”

    – ” Moje sukcesy?! – też mi coś”

    – “Przecież ja niczego nie potrafię doprowadzić do końca”

    – “Nic mi tak nie wychodzi w życiu jak włosy i krytyka innych”

    Z drugiej strony, przecież nic nie tracę a może zmienię swoje nastawienie, coś zrozumiem, docenię. W najgorszym wypadku będę stratny 60 PLN 🙂

    Zamówienie zostało bardzo szybko zrealizowanie, nie miałem odwrotu.

    Szybko przejrzałem zawartość, zdjęcia, recenzje, pierwsze co mnie urzekło to te grafiki, które teraz “koloruje” a właściwie to bazgrole po nich długopisem w zależności od humoru. 

    Zdecydowanym plusem który skłonił mnie do przeczytania i prowadzenia dziennika jest przyjazna forma podania, bez nadętej otoczki okraszonej psychologicznym bełkotem.

    Wstęp przeczytałem w jedno popołudnie a potem się zaczęło. 

    Długo siedziałem nad pierwszą stroną i zastanawiałem się co tu wpisać, od czego zacząć?

    Jaka jest właściwa odpowiedź?

    Wyłączyłem telewizor, wyciszyłem telefon, zrobiłem herbatę i tak siedziałem w skupieniu bo przecież musiało coś się wydarzyć za co jestem wdzięczny. – Udało się 🙂

    W kolejnych dniach bardziej analizowałem co się dzieje w moim otoczeniu, sukcesy i wdzięczności notowałem na żółtych karteczkach żeby wieczorem wiedzieć nad czym się pochylić aż tak doszedłem do pierwszego ćwiczenia “Lubię siebie za”

    – ” Przecież ja nie lubię siebie, nie lubię ludzi, bez sensu ćwiczenie”

    Z wielkim oporem ale zrobiłem to ćwiczenie i potem chyba nastąpił przełom.

    Skrupulatnie zacząłem prowadzić dziennik wdzięczności z coraz to większą satysfakcją. Zacząłem dostrzegać rzeczy które wcześniej bagatelizowałem, skupiać się na samym sobie. Polubiłem spędzać czas z samym sobą. Problem i kryzys nadszedł przy ćwiczeniu: “Wybaczam sobie” i “Akceptuję w sobie” to były dla mnie kartki grozy. Wkręcony w wdzięcznopis postanowiłem zrobić to ćwiczenie bardzo skrupulatnie, nie wyznaczyłem sobie daty – jestem w procesie który trwa.

    Rozebrałem się do naga w garderobie i zacząłem patrzeć w swoje odbicie. 

    Wewnętrzny dialog stał się głośny, rozpłakałem się:

    – “Akceptuję w sobie swoją wagę”

    – “Akceptuję w sobie dziecięcą naiwność” 

    – “Wybaczam sobie zaniedbanie siebie”

    To tylko kilka punktów które wtedy wypisałem. 

    Prodzadzę wdzięcznopis od trzech tygodni i widzę zmiany w swoim życiu, zachowaniu. 

    Dzięki dziennikowi mam wrażenie że stałem się lepszą wersją siebie, taką bez maski, udawania i strachu.

    Zrozumiałem swoją wartość, kim jestem i dokąd zmierzam. Zacząłem doceniać siebie, to co mam, i to co już osiągnąłem. Nie podążam obsesyjnie za tym co nieosiągalne. Otworzyłem się na ludzi, zacząłem się uśmiechać i żyć w zgodzie z samym sobą. Zauważyłem i doceniłem swoją rodzinę, przyjaciół, którzy byli zawsze ze mną nawet w najgorszych momentach. Zacząłem dbać o swoje zdrowie fizyczne i psychiczne, bez problemu robię rzeczy które sprawiają mi przyjemność. 

    Dzielę się swoim doświadczeniem w prowadzeniu dziennika z innymi. 

    Dzisiaj zamówiłem kolejny wdzięcznopis dla mojego przyjaciela, który boryka się z problemami. Wyślę go dalej do UK 🙂

    Jestem innym człowiekiem

    Jestem wdzięczny za Wdzięcznopis. 

    To moja krótka historia, możesz ją wykorzystać przy okazji pisania kolejnej książki, 

    spotkań z ludźmi czy przytoczyć ją w SM.

    Pozdrawiam z Poznania,

    P.C.